her şey kanser! bu sayrılı ve çorak kentten pis, murdar hüzünler bile kurtar- amaz olduk... çok gördüler... duygular yumrulmuş, kalpte kirler var söz’ün kanserine...
dişlerimi sallıyor bu rüyalarkollarımı uyuşturuyor.kıkır kıkır kıkırdaklarımüstüme gülüyorlar,kırılıyorlar...sapkın kalbim unutmuyorüfürüyor,mazinin tozunu dumana katıyor.ciğerlerimde pare pare küfher nefesteküf rengi sıçıyorum hayatın ağzına...ah!bu kaçıncı badana!ulan istanbul!beş santim...
Asıl bu kez başardım. Artık olmasam da olur."Kelimelere inanabilir miyizİnandığımız gibi dünyanın döndüğüneDenkleri toplayın yoldaşlarHavada korkunç ve ağır bir şüphe varSavaşı kaybetmiş olmalıyızEve dönme...
bağımıza gazel düştü güz oldu..yine gam yüküne tüccar ben oldumbulamadım lokmanı arada kaldımmedet mürvet dedim kapına geldimçekemem bu derdi bölek seninleyine gam yükünün tüccarı geldi.....
ervah ı ezelde levh i kalemdebu benim bahtımı kara yazmışlarbilirim güldürmez devr i alemdebir günümü yüz bin zara yazmışlarolaydı dünyada ikbalim yaverel etsem sevdiğim acep...
ben razı değilem hicrana gamagarip gönlüm haldan hala salanmasabavetten beri bir yol gözleremel zanneder uzaklarda kalan varsümmaniyem ya rab gönlüm hoş eyleya sabır ver ya...
bir türlü kaybedemediğim insanlar..içimde.çoklar.endişelerigölgeler gibi bende,göğsümünve omuzlarımın üstünde.çoklar.hiç ölmeyecek olan benken,hep bir ağızdan :"tattırmayacağız sana acılarımızıbile"..çok kadarlar.akıntısız kabuslaromuzlara yok yere yükleryüklerler;pamuktan ağır demirden hafif..//kendini bilmekkendine...